De laatste jaren ben ik mijn leven langzaam maar zeker gaan bijstellen. Alsof ik aan de knoppen zit van mijn eigen systeem. Niet rigoureus, niet alles tegelijk — maar beetje bij beetje. Als ik ergens last van heb, als iets knelt of schuurt, dan kijk ik ernaar. En dan...

Ondanks de terugreis uit Londen, die niet bepaald vlekkeloos was verlopen, leek het me leuk om nog eens een dagje weg te gaan. Ik had de smaak weer te pakken. Inmiddels was ik al in Zürich, Bern en Genève geweest, en omdat ik Zwitserland een schitterend land vind,...

Het leek me leuk om eens op één dag op en neer te gaan — met het vliegtuig. Gewoon, voor de ervaring. Londen leek me daar perfect voor: relatief dichtbij, goed bereikbaar en altijd levendig. Ik zou ’s ochtends aankomen en begin van de avond weer terugvliegen. Van...

Met mijn toenmalige vriendin leek het ons leuk om eens oud en nieuw in een ander land te vieren. Het was tijdens corona – veel landen waren lastig – maar Denemarken ging er wat soepeler mee om. Twee dagen voor oudejaarsdag kwamen we aan in Kopenhagen. De stad heeft...

Ik wil alle landen van Europa zien, dus ook de kleinste landen moesten aan de beurt komen. Liechtenstein had ik al bezocht. Nu was Monaco aan de beurt. Ik besloot in Nice te overnachten en vanuit daar een dagje met de trein naar het ministaatje aan de Middellandse Zee...

Nog geen week later — net bijgekomen van de trappen in Luik — besloot ik opnieuw op pad te gaan. Deze keer met de trein naar Duitsland. Münster stond nog op mijn lijstje, en online had ik er een paar mooie foto’s van gezien. Ik wist dat je officieel alleen met een...

Omdat vliegen tijdens de lockdown lastig was, besloot ik met de trein naar België te gaan. Via Maastricht kwam ik terecht in Luik. Ik had gelezen over een trap die tot de top tien van de meest bijzondere trappen ter wereld behoort. Die wilde ik weleens beklimmen. En...

Tijdens de coronaperiode reisde ik — tegen de stroom in — tóch naar buiten. Niet massaal, niet ver, maar wel bewust. Ik bezocht vijf steden die normaal gesproken bruisen van het leven, maar waar nu een ongekende stilte hing: Reykjavík, Wenen, Praag, Genève en Bern....

Eindelijk kon het hoge woord eruit. Na zeven jaar ploeteren, twijfelen, uitstellen en weer doorgaan, was het zover: ik studeerde af. HBO Maatschappelijk Werk en Dienstverlening, check. Certificaat GGZ-agoog, dubbelcheck. Geen vlag uit het raam, geen overdreven euforie...

De afgelopen drie reizen — Stockholm, Helsinki en Oslo — maakte ik samen met iemand. Deze keer was ik weer alleen. Acht uur lang zat ik in de trein naar Berlijn. Ik vermaak me meestal prima onderweg: een film op m’n scherm, wat lekkers erbij, en af en toe naar buiten...

Zoals wel vaker begon ik deze reis vermoeid. Het zat gewoon even in me. Te weinig ontspanning, misschien te veel gewerkt. Die vermoeidheid herken ik inmiddels – ik weet hoe ik ermee om moet gaan. Het is geen onbekende vijand. Maar soms brengt het ook iets anders mee....

Een jaar eerder had ik deze reis al vastgelegd met mijn goede vriend, met wie ik elk jaar een avontuur beleef. Dit keer geen Europese stad, maar New York. De stad die nooit slaapt, The Big Apple – een droom die eindelijk werkelijkheid zou worden. Jarenlang stond ze...