Sommige reizen blijven je bij door wat je ziet, andere door wat je voelt. Litouwen was er voor mij één van allebei. Ik vloog een paar dagen naar Vilnius, de hoofdstad. Een stad die tegelijkertijd jong en oud aanvoelt, met barokke kerken, geplaveide straatjes, moderne cafés en een eigenzinnig kunstenaarsdistrict waar bijna iedere muur iets te vertellen heeft. Vilnius is gemoedelijk, zonder saai te worden. De stad heeft genoeg te ontdekken, maar voelt nergens gehaast.

Toch was het niet Vilnius waar ik het meest naar uitkeek. Al weken voor vertrek had ik één ding in gedachten: een luchtballonvaart boven Trakai. Alleen het idee maakte me al enthousiast. Trakai is een klein stadje buiten Vilnius, bekend om zijn middeleeuwse eilandkasteel en de meren eromheen. Maar die dag ging ik niet het water op. Ik ging de lucht in.

Samen met een groep vertrok ik in een busje richting het open land. Achter ons reed een aanhanger met daarin de ballon, nog volledig opgevouwen. Op een groot grasveld werd alles uitgepakt. Meters doek werden over het gras uitgespreid en pas toen zag ik hoe groot de ballon werkelijk was. Twee krachtige ventilatoren bliezen koude lucht naar binnen. Langzaam kwam het doek omhoog en begonnen de kleuren en de vorm zichtbaar te worden.

Met een grote blazer werd vervolgens steeds meer lucht in de ballon geblazen. Tot mijn verbazing kregen we toestemming om erin te lopen. Ja, echt ín de ballon. Boven mij hing een enorme ruimte van gekleurd doek, gevuld met lucht. Het voelde onwerkelijk om daar middenin te staan. Ik keek om me heen en voelde me even weer een kind dat ergens mocht komen waar het eigenlijk niet hoorde.

Toen kwamen de gasbranders in actie. Met harde stoten werd hete lucht de ballon in geblazen. De lucht trilde en de warmte sloeg tegen mijn gezicht. Ik was blij met de muts die ik speciaal voor deze reis had gekocht, in de kleuren van de Litouwse vlag. Een voor een klommen we in de mand. Het was krap, maar niemand leek zich daar druk om te maken. Even later kwam de ballon zacht van de grond en verdwenen de mensen op het veld langzaam onder ons.

De eerste meters voelde ik spanning in mijn lichaam. Het vreemde gevoel dat de grond steeds verder wegzakte en er niets anders tussen mij en de aarde zat dan een mand. Maar die spanning maakte al snel plaats voor verwondering. Het werd stil. Geen verkeer, geen stemmen en geen geluid van de wind. Alleen af en toe het harde geblaas van de brander, gevolgd door volledige stilte. We dreven over bossen, meren en het eeuwenoude kasteel van Trakai. Wolken hingen onder ons en de wereld leek ineens verrassend klein.

Langzaam begonnen we weer te dalen. We kregen de opdracht ons goed vast te houden, met onze benen licht gebogen. De mand raakte het gras, schoof nog een stukje door en kwam uiteindelijk wiebelend tot stilstand. Na de landing werd champagne uitgedeeld, een traditie na een veilige ballonvaart. We proostten met elkaar op de vlucht en op het feit dat we weer veilig met beide benen op de grond stonden.

Later realiseerde ik me dat het daarboven niet alleen stil was om mij heen. Ook in mijn hoofd werd het rustiger. De gedachten over wat ik nog moest doen en wat er daarna zou komen, verdwenen even naar de achtergrond. Het duurde misschien maar een uur, maar dat was lang genoeg om te merken hoeveel rust er ontstaat wanneer je nergens naartoe hoeft. Je hoeft niet verder te reizen om iets nieuws te ontdekken. Af en toe is het genoeg om even boven alles uit te stijgen.