Sommige landen voelen als een bijzin in een atlas. Je komt ze tegen, maar loopt er net zo makkelijk aan voorbij. Moldavië was voor mij zo’n land. Niet per se een droombestemming, wel een openstaand vakje op mijn lijstje. En omdat ik álle landen van Europa wil Sommige landen zie je weleens op de kaart. Je blik blijft er even op rusten, maar al snel kijk je verder naar de bekendere bestemmingen. Je weet dat ze bestaan, maar loopt er net zo gemakkelijk aan voorbij. Moldavië was voor mij zo’n land. Niet per se een droombestemming, maar wel een openstaand vakje op mijn lijst. En omdat ik alle landen van Europa wil bezoeken, moest Chişinău er op een gegeven moment toch aan geloven.

Jarenlang vond ik geen geschikte vlucht, totdat ik ineens een verbinding via Wenen zag, met anderhalf uur overstaptijd. Dat vond ik best spannend, want het was mijn eerste vlucht met een overstap. Achteraf bleek die spanning nergens voor nodig: ik haalde de aansluiting gemakkelijk. Niet veel later stond ik dan echt in Moldavië, in een stad waarvan ik lange tijd nauwelijks meer wist dan de naam.

Chişinău is klein, overzichtelijk en eerlijk gezegd niet de stad waar je drie dagen lang vol verwondering doorheen dwaalt. Toch had het iets charmants en rustigs. Buiten het centrum vond ik een prachtig park met een groot meer. De zon scheen, mensen zaten ontspannen langs het water en ik liep rustig een rondje. Het was misschien niet spectaculair, maar soms hoeft een plek dat ook niet te zijn om prettig te voelen.

Zoals tijdens iedere reis wilde ik een klein aandenken kopen. Een polsbandje of een sleutelhanger, mijn vaste ritueel. Ik zie ze als kleine trofeeën voor ieder nieuw land dat ik bezoek. Mijn doel is om in mijn leven minstens honderd landen te zien, en ieder voorwerp herinnert me eraan dat ik weer een stap dichterbij ben gekomen. Alleen was er in Chişinău nergens een polsbandje of sleutelhanger te vinden. Echt nergens. Ik liep verschillende souvenirwinkels af en ging bij sommige zelfs meerdere keren kijken.

Wanneer ik iets in mijn hoofd heb, kan ik het moeilijk loslaten. Misschien ben ik daarin wat vasthoudend. Er is bovendien iets met mij en kleine souvenirwinkels. Wanneer er niemand binnen is, twijfel ik soms om naar binnen te stappen. Je bent meteen de enige klant en de verkoper kijkt verwachtingsvol vanaf de toonbank toe. Het voelt dan bijna ongemakkelijk om na twee minuten weer naar buiten te lopen zonder iets te kopen. Deze keer had ik echter een missie. Dus ging ik naar binnen, ook wanneer een winkel helemaal leeg was. Ik zocht, hoopte en bleef zoeken, maar zonder resultaat.

Uiteindelijk kocht ik bij een kraampje op straat een magneet. Niet precies wat ik wilde, maar de naam van de stad stond erop, samen met een aantal bezienswaardigheden. Thuis kreeg hij alsnog een mooie plek naast mijn polsbandjes en sleutelhangers. Want uiteindelijk gaat het niet om het voorwerp zelf, maar om de herinnering die eraan vastzit. Ook deze magneet bewees dat ik er was geweest. Moldavië kon van mijn lijst en ik had toch nog een trofee.

De terugreis werd een avontuur op zich. Mijn vlucht naar Wenen had vertraging, waardoor ik minder dan een halfuur overhield om over te stappen. Zodra we landden, sprintte ik het vliegtuig uit en volgde ik de bordjes naar de gates. Onderweg wees een vriendelijke man mij een richting aan en zonder na te denken volgde ik zijn aanwijzing. Niet mijn slimste beslissing. In plaats van bij de juiste gate belandde ik bij de bagagebanden, richting de uitgang. Ik kon niet meer terug en had geen tijd om rustig uit te zoeken waar ik naartoe moest. Op de borden zag ik Terminal 1 en Terminal 3 staan. Ik koos Terminal 1, puur op gevoel. Tot mijn opluchting bleek ik goed te hebben gegokt. Ik was weer op de juiste route, maar veel tijd om daarvan bij te komen had ik niet. 

Vlak voor de controle ontdekte ik ook nog een flesje water in mijn tas. Ik nam snel een paar slokken, verslikte me en voelde het water uit mijn neus komen. Vervolgens zag ik bij de douane een lange rij staan en dacht ik even dat mijn vlucht zonder mij zou vertrekken. Precies op dat moment opende een medewerker een nieuwe rij en mocht ik vrijwel direct doorlopen. Bezweet en buiten adem kwam ik bij de gate aan. Ruim op tijd, zo bleek, want mijn volgende vlucht had twee uur vertraging. Al dat rennen was dus nergens voor nodig geweest. Net als met het souvenir wilde ik koste wat kost alles afronden. Het juiste aandenken vinden, de overstap halen en met een voldaan gevoel naar huis gaan. Niet omdat alles perfect moet zijn, maar omdat ik graag voel dat iets compleet is. Dit keer lukte dat niet helemaal zoals gepland. Maar met een magneet in mijn tas en mijn vlucht alsnog gehaald, vond ik het uiteindelijk compleet genoeg.