Ik was inmiddels een jaar als zelfstandige aan het werk. En hoe. Soms werkte ik zes of zeven dagen achter elkaar. Twaalf diensten op rij voelde op een gegeven moment bijna normaal. Daarnaast bracht ik dagelijks zo'n drie uur door in de trein: anderhalf uur heen, anderhalf uur terug. Werken gaf me structuur, ritme en houvast. Voor een avonddienst stond ik op, deed boodschappen, sportte en stapte vervolgens in de trein. Onderweg keek ik een serie, een film of wat afleveringen terug. Mijn werk hield me onder de mensen en gaf richting aan mijn dagen. Maar ergens onderweg groeide ook iets anders. De behoefte om er voor langere tijd even tussenuit te gaan. Ver weg. Naar de zon, de warmte en een plek waar de dagen niet werden bepaald door roosters en diensttijden.

Ik had ervoor gewerkt. Elke extra dienst, elk overuur en iedere lange werkdag had ongemerkt bijgedragen aan mijn reispot. Twee maanden vrij nemen voelde daarom niet als een luxe, maar als iets wat ik mezelf had gegund. Eerst een week naar Hurghada, daarna een paar weken later een rondreis door Kenia met mijn beste vriend. Ik ben nooit erg materialistisch geweest. Dure kleding, de nieuwste gadgets of luxe spullen trekken me nauwelijks. Mijn geld gaat vooral naar ervaringen. Naar herinneringen die blijven hangen, verhalen die ik later nog kan navertellen en plekken die me iets leren over de wereld én over mezelf. Reizen is voor mij geen hobby naast mijn leven; het is een van de dingen die mijn leven kleur geven.

Net als eerder in Mexico besloot ik mezelf deze keer een all-inclusive vakantie te gunnen. Even nergens over na hoeven denken. Geen planning, geen verplichtingen. Gewoon een week waarin alles geregeld was. Mijn bestemming werd Hurghada, aan de Rode Zee. Een plek waar de zee helderblauw is, het zand warm aanvoelt en de dagen net iets langzamer lijken te verlopen. Toch wist ik vooraf al dat ik niet iemand ben die twee weken lang gelukkig op een strandbed blijft liggen. Ik heb bewondering voor mensen die daar volledig van kunnen genieten, maar ik merk dat ik pas echt oplaad als ontspanning wordt afgewisseld met nieuwe indrukken. Voor mij zit de rust juist in die balans tussen doen en laten.

Tussen de activiteiten door lag ik regelmatig met een handdoek op een ligbed aan het zwembad. Een beetje proberen bruin te worden, muziek luisteren of simpelweg voor me uit kijken. Het was buiten het hoogseizoen en daardoor heerlijk rustig. Soms nam ik even een duik om af te koelen, waarna ik weer terugkeerde naar mijn ligbed. Af en toe kwam een medewerker langs om te vragen of ik iets wilde drinken. Ondertussen stonden ontbijt, lunch en avondeten iedere dag voor me klaar. Het waren ontspannen dagen waarin niets moest en alles mocht. Precies de onderbreking die ik nodig had na maanden van werken.

Een van de hoogtepunten was een boottocht over de Rode Zee. De zon stond hoog aan de hemel, het water was kalm en de lucht strakblauw. Terwijl we over het water voeren, verschenen er plotseling dolfijnen naast de boot. Niet één of twee, maar een hele groep. Zeker tien dolfijnen zwommen een tijdlang met ons mee. Speels, snel en volledig vrij. Het zijn van die momenten die je niet kunt plannen en die juist daardoor zo bijzonder blijven. Iedereen aan boord keek stilletjes toe, alsof niemand het moment wilde verstoren.

Later die dag meerden we aan bij Giftun Island. Een plek die bijna te mooi leek om echt te zijn. Het water had de kleur van een ansichtkaart, het zand was spierwit en overal stonden palmbomen zachtjes te bewegen in de wind. Ik liep op blote voeten langs de kustlijn en voelde het warme water om mijn enkels. Om me heen lagen mensen te zonnen, maakten stelletjes foto's voor sociale media of zaten vakantiegangers met een koud drankje aan tafeltjes die deels in het water stonden. Het was zo'n plek waar niemand haast leek te hebben. Ik bleef een tijd rondlopen en genieten van het uitzicht, zonder ergens naartoe te hoeven.

Een dag later stapte ik in een onderzeeër die ons ongeveer vijfentwintig meter onder het wateroppervlak bracht. Daar beneden leek een compleet andere wereld te bestaan. Felgekleurde koralen vormden een landschap op zichzelf en overal zwommen vissen in kleuren die bijna te mooi waren om echt te zijn. Wat me misschien nog wel het meest opviel, was de stilte. Een stilte die anders voelde dan boven water. Dieper. Rustiger. Daar beneden hoefde ik niets te analyseren of te begrijpen. Ik keek alleen. Soms is dat genoeg. Gewoon waarnemen wat er is, zonder overal betekenis aan te willen geven. Aan het einde van de excursie kregen we een certificaat mee waarop onze namen in het Arabisch stonden geschreven. Een klein souvenir van een bijzondere ervaring.

Ook maakte ik een rit op een kameel door het zand en bezocht ik tijdens een rondleiding het centrum van Hurghada. We bekeken een moskee, wandelden langs de haven en spraken over het leven in Egypte. De jonge gids sprak verrassend goed Nederlands, een taal die hij zichzelf grotendeels had aangeleerd door met toeristen te praten. Hij vertelde dat veel mensen meerdere banen combineren om hun gezin te kunnen onderhouden. Dat soort gesprekken geven een reis vaak extra waarde. Je ziet niet alleen een land, maar krijgt ook een inkijkje in het leven van de mensen die er wonen. Via een kennis van een kennis kon ik uiteindelijk een taxi regelen die me vanaf het resort naar het vliegveld bracht. Toen ik in het vliegtuig zat, besefte ik hoe opgeladen ik me voelde. Niet omdat ik een week niets had gedaan, maar juist omdat ik de juiste balans had gevonden tussen ontspanning en avontuur. Twee weken later zou ik opnieuw mijn koffer pakken. Dit keer voor Kenia. Een totaal andere reis, maar met dezelfde reden: de wereld ontdekken en onderweg mezelf blijven vinden.