Soms hoeft een reis niets op te leveren. Geen nieuwe inzichten, geen diepe gesprekken met mezelf en geen innerlijke opschoning. Gewoon even weg zijn. Ontspannen. Ademhalen. Ik had de laatste tijd veel gewerkt, veel gegeven en veel geregeld. Het was tijd om op te laden. Dus boekte ik een paar dagen Toscane. Italië stelt eigenlijk nooit teleur en de steden in deze regio spraken me aan: cultuur, natuur en goed eten. Meer hoefde het niet te zijn.

Ik koos voor Pisa als uitvalsbasis en boekte een hotel met uitzicht op de scheve toren. Lekker centraal gelegen en ideaal om met de trein andere steden te bezoeken. Het hotel was heerlijk ouderwets Italiaans: een krakende vloer, zware gordijnen en een balkon met uitzicht op een smal straatje en de beroemde toren van Pisa. Elke ochtend als ik mijn raam opendeed, stond hij daar weer. Alsof hij elk moment kon omvallen. Ik besloot maar meteen wat foto's te maken, voor hij het op een dag écht beu zou zijn en alsnog naar beneden zou vallen. De eerste dag dwaalde ik door het historische hart van Pisa. De stad is niet groot, maar ademt geschiedenis. In de schaduw van de scheve toren, tussen de marmeren gebouwen en oude stadsmuren, verloor ik elk gevoel van tijd.

Florence voelde anders. Daar waar ooit de grootste kunstenaars, wetenschappers en denkers van hun tijd samenkwamen, liep ik door straten waar de geschiedenis bijna tastbaar leek. Eén van hen is al jarenlang een van mijn favoriete figuren uit de geschiedenis: Leonardo da Vinci. Misschien omdat hij grotendeels autodidact was, nieuwsgierig bleef naar alles wat hem omringde en zich nooit beperkte tot één vakgebied. Schilder, uitvinder, wetenschapper, ingenieur; hij wilde begrijpen hoe de wereld werkte. Alleen al het idee dat hij ooit over dezelfde pleinen had gelopen, maakte het voor mij bijzonder om daar te zijn. Ik keek niet alleen naar de gebouwen om me heen, maar probeerde ook iets van die geschiedenis te voelen.

Siena had weer een heel andere sfeer. Middeleeuws, donkerder en met smalle straatjes die steil omhoog liepen en uitkwamen op het grote schelpvormige plein in het hart van de stad. Alles leek er nog precies zo te zijn als eeuwen geleden. Alsof de tijd er ergens onderweg was vergeten verder te lopen. Juist dat maakte het bijzonder om er rond te dwalen, zonder kaart en zonder plan.

Lucca was misschien nog wel het meest betoverend van allemaal. Een stad omringd door oude stadsmuren, vol kleine steegjes, muziek uit open ramen en verborgen pleintjes die je per ongeluk ontdekt. Tussendoor nam ik ook nog de trein naar La Spezia, aan de kust. De zee lag er kalm bij, de lucht was helderblauw en het zoute briesje deed me goed. Gewoon even zitten, kijken naar de horizon en genieten van het moment.

En zoals eigenlijk altijd in Italië sloot ik de dagen af met goed eten. Pasta, risotto, verse vis of pizza uit de houtoven. Ik koos steeds iets anders, steeds iets waar ik op dat moment zin in had. Daarbij een goed glas wijn, rood of wit, afhankelijk van het gerecht. In Italië is eten geen handeling, maar een ervaring. Misschien was dat ook wel precies wat deze reis voor mij was: niet bezig zijn met wat hierna komt, maar simpelweg genieten van waar je bent.

Een paar maanden voor mijn vertrek had ik al een afspraak gepland staan bij mijn vaste tatoeëerder, voor na deze reis. Ik had al verschillende tatoeages die iets over mij vertellen: een lp-plaat, een berg, een dumbbell en het planetenstelsel. Symbolen die staan voor wie ik ben en wat mij drijft. Deze keer koos ik voor drie nieuwe: E=mc² van Einstein, de Tree of Life van Darwin en de Vitruviusman van Leonardo da Vinci. Die laatste kreeg na mijn bezoek aan Florence nog meer betekenis. Alsof alles ineens mooi samenkwam. Deze symbolen zijn voor mij geen versieringen, maar herinneringen aan nieuwsgierigheid, groei en het verlangen om te blijven leren.

Niet elke reis hoeft me te veranderen, soms is een reis gewoon een adempauze. En toch merk ik vaak dat ik thuiskom met iets wat ik niet helemaal kan uitleggen. Alsof ik net wat lichter ben geworden. Net iets meer mezelf. Niet omdat ik ernaar op zoek was, maar omdat het vanzelf gebeurde. Misschien is dat wel de ware kunst van reizen: niet zoeken naar verandering, maar merken dat je die ongemerkt toch met je meeneemt.