Noem het toeval, maar de timing was perfect. Een week nadat ik de keuze had gemaakt om naar Noorwegen te verhuizen, vertrok ik opnieuw naar Noorwegen. Dit keer naar Trondheim, een stad in het midden van het land. Een mooi moment om het land beter te leren kennen, meer van de taal te horen en iets mee te krijgen van het ritme en het dagelijkse leven. Ik voelde me dan ook niet alleen meer een toerist, maar ook een toekomstige bewoner. Over een half jaar woon ik hier. Dat gevoel maakte deze reis anders dan de reizen die ik normaal maak. Ik wilde alvast meer van het land leren kennen en me een beetje bewoner voelen. Niet alleen door mooie plekken te bezoeken, maar ook door te kijken naar de mensen, de taal en hoe het dagelijks leven hier verloopt.

Door een vroege vlucht kwam ik al vroeg in Trondheim aan. Ik kon pas aan het einde van de middag inchecken in het hostel, dus besloot ik meteen de stad in te gaan. Wat me direct opviel, waren de kleuren van de gebouwen. Ik liep over een brug over de rivier de Nidelva, met aan beide kanten de kleurrijke houten huizen van Bakklandet, een oude wijk van Trondheim met smalle straatjes, cafés en houten gebouwen. Toen ik verder de stad in liep, kwam ik uit bij de bijna duizend jaar oude Nidaroskathedraal. Rondom de kathedraal stonden allemaal tentjes waar je eten en drinken kon halen. Het centrum zelf voelde compact en gezellig en als je even verder loopt, kom je alweer uit bij de haven.

Aan het einde van de middag checkte ik in bij het hostel. Noorwegen staat bekend als een duur land en als ik hier straks wil wonen, leek het me geen verkeerd idee om alvast te kijken waar ik mijn boodschappen goedkoop kan doen. Normaal gesproken ben ik daar tijdens een reis nauwelijks mee bezig. Ik haal mijn betaalpas langs het apparaat en kijk vaak niet eens echt naar wat ik betaal. Dit keer deed ik dat anders. Ik weet dat ik in Noorwegen waarschijnlijk niet meteen hetzelfde salaris zal verdienen als in Nederland en wil daarom bewuster met mijn geld omgaan. Gelukkig zaten er verschillende supermarkten bij mij om de hoek. Ook dat soort gewone dingen begon ik ineens anders te bekijken. Niet als toerist, maar als iemand die hier straks zijn dagelijks leven moet opbouwen.

De volgende ochtend maakte ik een wandeling door Bymarka. Ik liep langs helder water, tussen Noorse sparren en voelde mezelf weer helemaal ontspannen. Aan het einde van de wandeling kwam ik uit bij een panoramapunt waar ik van het uitzicht kon genieten en een koffie kon halen. De dag daarna had ik opnieuw een wandeling gepland, maar het regende de hele dag. Ik besloot daarom in de gezamenlijke ruimte van het hostel te gaan zitten. Wat me daar opviel, was dat bijna iedereen een eigen tafeltje koos. Als de tafels bezet waren, gingen mensen liever ergens anders staan of liepen ze weer weg dan dat ze zomaar bij iemand aanschoven. Natuurlijk zal niet iedere Noor hetzelfde zijn, maar de persoonlijke ruimte die mensen elkaar daar gaven, viel me wel op.

Juist dat kon ik erg waarderen. Ik hecht zelf ook veel waarde aan mijn persoonlijke ruimte. Ik vind contact met andere mensen leuk, maar vind het ook prettig als ik zelf kan bepalen wanneer ik behoefte heb aan een gesprek en wanneer ik gewoon even op mezelf wil zijn. De terughoudendheid die ik hier zag, voelde daardoor eigenlijk heel vertrouwd. Terwijl het buiten bleef regenen, besloot ik alvast wat Noorse woorden te leren. De taal lijkt op sommige punten op het Nederlands en Engels, al is vooral de uitspraak voor mij nog even wennen. Een koffie en vier thee later waren er alweer een paar uur voorbij. Ik wil het komende half jaar gebruiken om alvast een basis op te bouwen, zodat ik bij aankomst niet helemaal vanaf nul hoef te beginnen.

Ik vind het belangrijk dat ik, als ik in een nieuw land ga wonen, laat zien dat ik vooraf mijn huiswerk heb gedaan. Niet alleen door een beetje van de taal te leren, maar ook door me te verdiepen in de cultuur en gewoonten. Ik verwacht niet dat een land zich aan mij aanpast omdat ik daar wil wonen. Ik wil juist laten zien dat ik bereid ben om deel te nemen aan de samenleving en mee te doen. Ook tijdens deze reis begon ik daardoor op kleine dingen te letten. De bussen en treinen reden netjes op tijd en mensen leken punctueel. Dingen waar ik tijdens een gewone vakantie waarschijnlijk nauwelijks bij stil zou staan, werden ineens interessant omdat dit straks onderdeel kan worden van mijn eigen dagelijks leven.

De volgende dag maakte ik een andere wandeling, ongeveer een half uur met de bus buiten de stad. Ik liep uren door de natuur, kwam langs een waterval, volgde paden omhoog en bereikte uiteindelijk een punt op een berg. Het restaurant daar bleek gesloten en niet veel later begon het ineens keihard te regenen. Ik moest ongeveer een half uur schuilen. Eerder had ik gelezen dat Noren goed kunnen relativeren, ook als het om het weer gaat. Ze zeggen niet voor niets: ‘Er bestaat geen slecht weer, alleen slechte kleding.’ Ik hou daar wel van en herken mezelf er ergens in. Terwijl ik daar stond te wachten tot de regen minder werd, drong het ineens tot me door: over een half jaar ben ik gewoon inwoner van Noorwegen. Dat gaf me een heel fijn gevoel. Een kans om opnieuw te beginnen, een nieuwe uitdaging aan te gaan en ruimte te maken voor een ander ritme dan het volle tempo waarin ik de afgelopen jaren in Nederland heb geleefd. Tegelijkertijd voelde het dubbel. Ik laat straks alles wat vertrouwd is achter en ga dat nieuwe avontuur in mijn eentje aan.

Op mijn laatste dag liet ik nog een tattoo zetten. Tijdens mijn reis naar Stavanger had ik al een Noorse spar laten tatoeëren. De maanden daarna vroeg iedereen waarom ik een kerstboom op mijn arm had laten zetten, terwijl ik zelf niet eens zoveel met kerst heb. Daarom besloot ik in Trondheim een tweede boom ernaast te laten zetten. Later dit jaar ga ik nog naar Tromsø en daar wil ik een derde boom laten zetten. Dan draag ik uiteindelijk een klein Noors bos met me mee, opgebouwd uit drie verschillende steden. Deze reis naar Trondheim voelde daardoor niet als zomaar een volgende reis. Ik liep er nog rond als toerist, maar keek ondertussen al met andere ogen naar het land. Noorwegen was niet langer alleen een plek waar ik op vakantie was. Langzaam begon het een plek te worden waar mijn dagelijks leven straks verdergaat.