Reisverhalen van binnenuit
Niet de bestemming, maar wie je onderweg wordt
Ik begon met reizen om meer van de wereld te zien, maar ontdekte onderweg steeds meer over mezelf. Uiteindelijk veranderde niet alleen mijn manier van reizen, maar ook de richting van mijn leven.
74. Waar ik opnieuw wil beginnen
Het idee om naar het buitenland te verhuizen bleef de afgelopen tijd steeds vaker door mijn hoofd gaan. Ik voelde aan alles dat ik niet meer alleen moest dromen, maar de knoop voor mezelf moest doorhakken. Ik heb de afgelopen jaren zoveel reizen gemaakt. In de eerste…
73. Meer dan een volgende reis
Ik reis al zeven jaar bijna iedere maand en ik heb al heel veel landen gezien. Waar het bij mij in het begin vooral ging om landen afvinken, ging reizen later steeds meer voor mij betekenen. Reizen werd een onderdeel van mijn leven. Het zorgde ervoor dat ik mezelf nog…
70. De stad was dezelfde. Ik niet.
In mijn vorige hoofdstuk over Berlijn vertelde ik over de eenzaamheid die ik daar voelde. De drie reizen ervoor was ik samen met iemand op vakantie geweest, waarna ik ineens weer alleen naar Berlijn ging. De gedachten die door me heen gingen, de beren die ik op de weg…
69. Waar mijn energie naartoe mag
Deze verhalen zijn niet alleen bedoeld voor jou als lezer, maar ook voor mezelf. Elk hoofdstuk draagt iets met zich mee. Iets wat ik heb geleerd, waar ik achter ben gekomen of wat me heeft geraakt zonder dat ik het meteen doorhad. Schrijven is voor mij daarom niet…
67. Tussen stenen en momenten
Over honderd jaar weet niemand meer wie ik was. Die gedachte kwam niet op tijdens een rustige avond thuis of op een drukke werkdag, maar ergens anders. Sommige plekken doen iets met je perspectief, nog voordat je precies weet waarom. Tijdens een korte trip naar…
66. Met een hand vol zand
Ik speel met het zand van de Sahara terwijl ik naar de zonsondergang kijk. Het zand is fijner dan ik had verwacht, bijna als poeder, en nog warm van de zon die de hele dag op de duinen heeft gebrand. Ik schep mijn hand vol en laat het langzaam weer wegglijden. Sommige…
65. Buiten dienst
Normaal gesproken reis ik niet met collega’s. Daar houd ik bewust afstand in. Op de werkvloer mag men bijna alles van mij weten, maar samen een paar dagen weg voelde altijd als een grens die ik liever niet overstak. Ik wissel zo nu en dan van baan, niet omdat het…
64. Waar de winter mij stil kreeg
“Sorry meneer, ik heb een vervelende mededeling. Uw vlucht naar Nederland is geannuleerd vanwege het slechte weer.” Ze keek me bijna verontschuldigend aan, alsof ik niet de eerste was aan wie ze dit moest vertellen. “Mogelijk kunt u morgen weer vliegen, in het meest…
63. Alleen, maar nooit eenzaam
In het vliegtuig naar Valencia viel me iets op wat me vaker opvalt: bijna iedereen reist samen. Stelletjes die tegen elkaar aan in slaap vallen, vriendengroepen vol voorpret, gezinnen die hun kinderen bezighouden. Ik weet dat er meer soloreizigers zijn dan je denkt,…
62. De prijs van vrijheid
Ik krijg vaak de vraag: “Hoe kan het dat je elke maand op reis gaat?” Of: “Hoe doe je dat met werk, heb je geld teveel?” Eerlijk gezegd vind ik het terechte vragen — en ik voel me bevoorrecht dat ik het kan doen. Maar het is niet iets wat zomaar uit de lucht is komen…
61. Waar donker plaatsmaakt voor licht
Een paar dagen geleden zat ik nog in Porto, waar het regende. Zoals ook in Nederland. De donkere dagen zijn weer begonnen — voor velen een periode van somberheid. Ik heb altijd moeite gehad met de zomer die zich verruilt voor de koude, natte en donkere maanden. Van…
60. De brug tussen werelden
Tussen mijn diensten door ontdekte ik dat ik vier dagen vrij had. Precies genoeg om er even tussenuit te gaan. De herfst had Nederland inmiddels stevig in haar greep: regen, wind, grauwheid. Nog één keer de zon opzoeken, althans dat dacht ik. Porto leek me daar…











