Ik reis al zeven jaar bijna iedere maand en ik heb al heel veel landen gezien. Waar het bij mij in het begin vooral ging om landen afvinken, ging reizen later steeds meer voor mij betekenen. Reizen werd een onderdeel van mijn leven. Het zorgde ervoor dat ik mezelf nog beter leerde kennen, soms uit mijn comfortzone moest treden en weer een stukje dichter bij mezelf kwam. Corona heeft daar een beetje roet in het eten gegooid, maar ik gok dat ik in al die jaren misschien wel tachtig reizen heb gemaakt. Tachtig keer mijn tas inpakken. Tachtig keer ergens aankomen waar ik de weg nog niet kende. En bijna net zo vaak weer thuiskomen.
Ik heb in die jaren misschien wel de mooiste jaren uit mijn leven gehad. Ik heb veel gezien, veel ontdekt en er leuke verhalen over geschreven. Als ik naar mezelf kijk, bijvoorbeeld naar wie ik tien jaar geleden was en wie ik nu ben, dan zie ik hoeveel ik ben veranderd. Ik ben zekerder van mezelf geworden, bewuster van dingen en ik heb mijn comfortzone steeds verder verbreed. Ik ben gegroeid als persoon. Zonder het reizen was ik niet geweest waar ik nu sta. Daar kijk ik met een erg positief gevoel en ook met trots op terug. Ik heb er hard voor gewerkt en mijn leven zo ingericht dat ik dit allemaal kon doen.
Toch heeft het vele reizen voor mij ook een keerzijde. Iedere maand reizen betekent namelijk ook veel werken. Ik heb een contract van veertig uur per week en stop die uren grotendeels in drie werkweken, zodat ik daarna een week naar het buitenland kan. Mensen om mij heen zeggen al jaren dat ik veel van mezelf vraag en dat ik ook eens rust moet nemen. Ik hoorde het wel, maar ik moest er blijkbaar zelf achter komen wat ze bedoelden. En het klinkt misschien gek, want reizen is echt ontspannen voor mij, maar het kost me tegelijkertijd ook veel energie. Als ik ergens ben, wil ik er alles uithalen. Ik gun mezelf weinig rust en ben bijna altijd onderweg. Niet alleen tijdens een reis, maar eigenlijk symboliseert dat mijn hele leven van de afgelopen jaren.
Ik heb in al die jaren nauwelijks een moment gehad waarop ik echt even stil stond. Mijn leven geeft me veel energie, maar ik weet ook dat ik dit tempo niet kan blijven volhouden als ik geestelijk en lichamelijk fit wil blijven. Vooral het laatste jaar merk ik dat aan mezelf. Ik heb steeds meer moeite met opstaan en soms voelt mijn lichaam gewoon op. De pijntjes tijdens het sporten worden vaker, waardoor ik soms een week niet naar de sportschool ga. Als ik eenmaal ergens ben, heb ik er alle plezier in, maar bij mijn laatste reizen merk ik dat ik er vooraf soms tegenop zie. Ik heb nauwelijks een moment om even rustig adem te halen.
‘Niet het reizen werd te veel, maar het tempo waarin ik leefde.’
Ik merk het ook aan het schrijven. Inmiddels liggen er nog een paar reizen op de plank waar ik over wil schrijven, maar ik heb er gewoon geen energie voor. Terwijl ik juist tijd wil hebben om mezelf creatief te uiten. Ik denk daarom niet dat het reizen zelf het probleem is, maar vooral de manier waarop ik mijn leven op dit moment heb ingericht. Het is tijd voor meer rust en ontspanning. Misschien is het goed om het reizen iets meer op de achtergrond te zetten en mijn wereld juist op een andere manier te verbreden.
Al een jaar of twee knaagt er iets aan mij. De droom om ooit naar een ander land te verhuizen heb ik al langer, maar het verlangen naar een ander leven werd steeds groter. Een nieuwe taal leren, nieuwe mensen leren kennen en leven binnen een andere cultuur. Ik ben nieuwsgierig naar hoe het dagelijks leven in een ander land voelt. Ik droom van een kleiner huis, meer natuur, meer tijd om creatief bezig te zijn en weer wat beter naar mijn lichaam te luisteren. De pijntjes en vermoeidheid serieuzer nemen en niet altijd maar doorgaan. Ook kijk ik soms om me heen in mijn huis en denk ik: waarvoor heb ik eigenlijk al deze spullen nodig? Ik gebruik een groot deel ervan niet eens. Steeds vaker merk ik dat ik eigenlijk voldoende zou hebben aan een kleinere ruimte en minder spullen.
Tegelijkertijd ben ik toe aan een nieuw doel in mijn leven. Iets om ergens echt voor te gaan. Mijn contract loopt over een half jaar af. Ik kan dat zonder problemen verlengen, maar toch stelde ik mezelf een paar vragen. Wil ik het werk blijven doen dat ik al jaren doe? En wil ik blijven leven op de manier waarop ik dat nu doe: drie weken veel werken en daarna weer een week naar het buitenland? Mijn antwoord was eigenlijk duidelijk. Voor nu wil ik niet verder op dezelfde manier. Maar wat ga ik dan wel doen? Misschien is dit juist het moment om mijn droom serieus te nemen.
Onbewust had ik het afgelopen jaar misschien al een beetje afscheid genomen van mijn huis. Ik werkte of was op reis en thuis deed ik vooral slapen. Begrijp me niet verkeerd: ik heb een groot appartement, een mooi balkon en ik woon midden in het centrum. Ik heb niets te klagen. Toch gaat er steeds vaker dezelfde gedachte door mijn hoofd als ik om me heen kijk: heb ik dit allemaal wel nodig? De afgelopen weken is er daardoor steeds meer een vuurtje in mij gaan branden. Het idee om ergens anders opnieuw te beginnen werd groter. Waar dat precies zou zijn, wist ik nog niet. Maar ik voelde aan alles dat dit misschien wel het moment was om te gaan. Voor mij is het eigenlijk nooit de vraag geweest óf ik ooit ga, maar wanneer. Als ik het nu niet doe, ben ik bang dat ik er later spijt van krijg. Straks teken ik weer een nieuw contract, bij dezelfde organisatie of ergens anders, en voor ik het weet ben ik jaren verder. Wat als mijn mooiste reis niet mijn volgende vakantie wordt, maar de grootste beslissing van mijn leven?
Wat een mooie inzichten heb je gekregen tijdens én dankzij al jouw mooie reizen de afgelopen jaren. Heel fijn om jouw verhalen te lezen. Ga zo door en wijze keuze(s) gemaakt. 🙂