Met een goede vriendin ging ik een paar dagen naar Valletta. Even weg van alles. We werken allebei veel, dus deze reis kwam goed uit. De hoofdstad van Malta was prachtig versierd. In de lange winkelstraat hingen lichtjes en kerstdecoraties, op een gezellig plein klonk muziek en stond een reuzenrad. Overal waren kraampjes met warme drankjes en hapjes. Het was bijna kerst. Ik heb zelf nooit zoveel met die feestdagen, maar het zag er zo gezellig uit dat zelfs ik er moeilijk ongevoelig voor kon blijven.

Af en toe regende het zacht, maar koud was het niet. De temperatuur was aangenaam en er hing een gemoedelijke rust in de lucht. Wat ons opviel, was hoe Engels alles aanvoelde. Ze reden links en veel gebouwen hadden duidelijk Britse invloeden, logisch door de koloniale geschiedenis van het eiland. Toch had Valletta ook een heel eigen uitstraling, met de smalle straten, warme kleuren en het uitzicht op zee.

We liepen langs de kust, waar het water met lange, krachtige slagen tegen de rotsen sloeg. Het schuim spatte omhoog en trok zich daarna weer terug tussen de stenen. We bleven staan om foto’s te maken en ik had daar uren kunnen kijken naar het eindeloze water. Het geluid en de beweging van de zee kalmeren me altijd. Alsof de zee tegen me zegt dat alles voorbijgaat, maar ook altijd weer terugkomt.

We hadden meerdere dagtochten geboekt. Dat doe ik vaker. Veel zien, veel opslaan en alles uit een reis halen. Een van die tochten bracht ons naar de Blue Grotto. Vanaf de hoge kliffen keken we uit over een ruige kustlijn, waar de rotswanden bijna loodrecht uit het helderblauwe water omhoogkwamen. In de verte waren de grotten en natuurlijke bogen zichtbaar, gevormd door de zee die al eeuwen tegen de kust beukt. Het uitzicht was groots en ruig, maar tegelijkertijd rustig.

Twee dagen later hadden we opnieuw een dagtocht geboekt, deze keer met een andere gids. Tot onze verbazing bracht hij ons weer naar de Blue Grotto. Vol enthousiasme begon hij over het landschap te vertellen, terwijl wij er twee dagen eerder al hadden gestaan. We deden maar alsof we het voor het eerst zagen. Het voordeel was dat de tweede keer net zo mooi was als de eerste. Deze keer scheen de zon en was de lucht helderblauw, waardoor de kust en het water nog beter tot hun recht kwamen op de foto’s.

Ook de kerstmarkt in Valletta was sfeervol. Hoewel ik weinig met kerst heb, vond ik het mooi en gezellig om te zien. Waarschijnlijk omdat alles er ontspannen verliep. Niet geforceerd en zonder verplichtingen. Geen familie-etentjes, verplichte cadeautjes of het benauwde gevoel dat het gezellig móét zijn. Gewoon mensen die rondliepen, lachten en iets warms dronken.

Ik heb altijd moeite gehad met de feestdagen. Dagen waarop je samen hoort te zijn, vrolijk moet zijn en het leven zich ineens in een keurslijf laat dwingen. Daar geloof ik niet zo in. Ik vier het leven liever op mijn eigen manier. Geen kerstversieringen thuis en geen behoefte om oud en nieuw groots te vieren. Ik vier de momenten die ik zelf kies. De mijlpalen die ik behaal, de kleine dingen die goed gaan en de stappen die ik zet, groot of klein. En wanneer het even niet hoeft, dan hoeft het niet.

In Malta voelde ik me ontspannen. Niet alleen omdat ik weg was van werk en verplichtingen, maar omdat ik even nergens naartoe hoefde. Ik hoefde niets te overdenken en niets op te lossen. Ik was gewoon daar, in een stad aan zee, met lichtjes boven mijn hoofd en een horizon die nergens heen hoefde. Dat is misschien wel de grootste luxe die je jezelf kunt geven. Ergens zijn zonder haast of doel. Valletta was geen stad waar ik vooraf een heel hoofdstuk over verwachtte, maar uiteindelijk gaf ze me precies wat ik niet wist dat ik nodig had. Stilte, vertraging en het besef dat zelfs iets vertrouwds verrassend kan zijn wanneer je er opnieuw naar kijkt.