Ik wil alle landen van Europa zien, dus ook de kleinste landen moesten aan de beurt komen. Liechtenstein had ik al bezocht. Nu was Monaco aan de beurt. Ik besloot in Nice te overnachten en vanuit daar een dagje met de trein naar het ministaatje aan de Middellandse Zee te gaan. Twee vliegen in één klap: ik had altijd al prachtige foto's van Nice gezien, en als ik dat kon combineren met een uitstapje naar Monaco, was dat mooi meegenomen.

Zoals wel vaker had ik geluk met het weer. De zon scheen volop en de lucht was strakblauw. Ik wandelde over de boulevard van Nice, langs de azuurblauwe zee en de wuivende palmbomen. In het water dobberden bootjes: een gezin dat genoot van een middag op zee, een man die rustig zijn hengel had uitgegooid. Op blote voeten liep ik door het zand, terwijl mensen om me heen lagen te zonnen of met een koud drankje de dag aan zich voorbij lieten glijden. Wie iets verder doorloopt, kan de heuvel op wandelen voor een prachtig uitzicht over de stad. Een soort balkon boven Nice. Alles ademde rust, licht en vrijheid.

Monaco ligt op slechts een half uurtje met de trein van Nice. Alleen de reis ernaartoe was al de moeite waard. Vooral op de stukken waar de trein langs de kust reed, keek ik mijn ogen uit. Het water glinsterde in de zon en de gekleurde huizen leken tegen de heuvels geplakt. Het was het soort uitzicht dat je normaal alleen op ansichtkaarten ziet. Eenmaal aangekomen in Monaco besloot ik eerst iets te drinken te halen. Ik kan soms wat moe zijn, maar na een koffie of cappuccino ben ik meestal weer helemaal opgeladen.

Ik liep naar de McDonald's en bestelde via een kiosk. Ik drukte op cappuccino. Niets. Nog een keer. Weer niets. Zoals ik ben, drukte ik vervolgens een paar keer snel achter elkaar. Nog steeds geen reactie. Dan maar een espresso. Ook niets. In plaats van naar een andere automaat te lopen, probeerde ik nog gewone koffie. En ja hoor: die werkte wel. Zonder verder te kijken haalde ik mijn pinpas erlangs en pakte de bon uit de automaat. Het was niet druk, maar toch duurde het wachten langer dan normaal. Terwijl ik bij de balie stond, keek ik voor de zekerheid nog even op mijn bonnetje om te zien of de betaling gelukt was en wat mijn volgnummer was. En toen moest ik ineens hardop lachen.

Op het bonnetje stond: negen cappuccino, twee espresso en één gewone koffie. Ik zag het al helemaal voor me: "Meneer, hier is uw bestelling." Twaalf koffie in totaal. Voor één man. In Monaco. Met een brede glimlach en een tikkeltje schaamte liep ik maar gewoon weg. Geen idee wat ik met twaalf koffie had moeten doen, maar één ding wist ik zeker: dit verhaal ging mee naar huis. Het bonnetje heb ik dan ook bewaard. Niet als souvenir van Monaco, maar als bewijs dat zelfs een simpele koffiebestelling op reis onverwacht kan uitpakken.

Uiteindelijk bestelde ik ergens anders alsnog mijn cappuccino en trok ik verder de stad in. Ik zag de wisseling van de wacht bij het prinselijk paleis, wandelde door de smalle straatjes van het oude centrum en keek mijn ogen uit bij de indrukwekkende jachthaven. De boten waren groter dan huizen en de luxe spatte ervan af. Toch waren het niet de dure auto's, de casino's of de jachten die me het meest zijn bijgebleven. Als iemand me nu naar Monaco vraagt, denk ik nog steeds als eerste aan die twaalf koppen koffie die waarschijnlijk ergens op een toonbank hebben staan wachten op een eigenaar die nooit kwam opdagen. Misschien maar beter ook.