Tas ingepakt. Wekker op tijd gezet. Vroeg naar bed voor mijn vlucht naar Barcelona. Alles onder controle. Omdat Andorra maar een paar uur met de bus van Barcelona ligt, besloot ik dit ministaatje mee te pakken tijdens mijn reis. Land nummer zoveel, gewoon even tussendoor. Zoals altijd had ik vooraf het weer gecheckt – een ritueel waar ik inmiddels vertrouwen uit haal – en de voorspellingen zagen er perfect uit: zon, zon en nog eens zon. Alles klopte. Niets kon meer misgaan. Dacht ik.

De volgende ochtend verliep precies zoals gepland. Normaal heb ik moeite met vroeg opstaan, maar voor een reis spring ik bijna mijn bed uit. Mijn tas stond klaar, mijn paspoort zat in mijn zak en mijn telefoon was opgeladen. Alleen nog even opfrissen, een laatste controle en gaan. Ik keek nog snel of de trein reed. Vijf minuten vertraging. Geen probleem. Vertragingen calculeer ik altijd in. In mijn korte broek en T-shirt liep ik richting het station. Het was nog fris, maar ik liep de zon tegemoet – letterlijk.

Op het station verscheen ineens een melding: de trein reed niet. Storing. De volgende zou pas een half uur later vertrekken. Wachten betekende mijn vlucht missen. Wat nu? Een taxi? Veel te duur. Niet gaan? Dat kon toch niet. In lichte paniek stuurde ik een bericht in de familie-groepsapp. Mijn vader, moeder, broertje en mijn zusje zitten daarin. Bellen durfde ik niet; het was nog vroeg. Vijftien minuten later – die voelden als vijftien uur – ging mijn telefoon. Mijn vader. "Stap maar in, ik breng je wel." Soms zit hulp in één simpel telefoontje.

We moesten flink doorrijden. Onderweg checkte ik alvast de gate in de app van de luchtvaartmaatschappij: C24. Mooi, dan hoefde ik daar op het vliegveld niet meer naar te zoeken. Bij de kiss & ride was het druk, maar gelukkig kon ik vlakbij de ingang uitstappen. Ik bedankte mijn vader, sprong uit de auto en rende naar binnen. Bij de douane stond een langere rij dan ik had gehoopt. Het liefst had ik geroepen dat ik haast had, maar ik hield me in. Netjes wachten. Zo ben ik dan ook wel weer.

Zodra ik erdoorheen was, zette ik het op een lopen. C18. C20. C22. C24. Er stond niemand meer in de rij, maar er was nog personeel bij de balie. "Mag ik nog boarden voor de vlucht naar Barcelona?" vroeg ik buiten adem. Een vriendelijke medewerker scande mijn paspoort en glimlachte. "Dit is inderdaad de vlucht naar Barcelona," zei ze. Even haalde ik opgelucht adem. "Maar… dit is niet uw vlucht." Mijn maag draaide om. "Weet u dan wel waar ik moet zijn?" vroeg ik. "B18," antwoordde ze. "Maar het wordt krap."

Ik bedankte haar, wenste haar nog een fijne dag en zette het opnieuw op een sprint. Met mijn zware tas denderde ik over Schiphol. Mijn benen trilden en mijn ademhaling zat hoog. Ik had net al gerend; ik kon niet meer. Even wilde ik stoppen. Opgeven. Laat maar. Dan maar geen reis. Maar nog geen seconde later wist ik: als ik nu stop, is het zeker te laat. Half rennend, half strompelend ging ik door. En ja – ik haalde het. Met een lijf vol stress en een hoofd vol adrenaline kwam ik nét op tijd aan bij gate B18. Ik mocht nog mee. Een paar minuten later zat ik uitgeput in mijn stoel en voelde ik langzaam alles van me afglijden.

Pas toen besefte ik hoe weinig controle we eigenlijk echt hebben. Je kunt je tas zorgvuldig inpakken, je wekker op tijd zetten, je route voorbereiden en zelfs het weer controleren – het leven blijft eigenwijs. Eén storing en alles loopt anders. Toch kwam ik precies op tijd. Niet door perfecte planning, maar door flexibiliteit. Door niet op te geven toen ik dacht dat het te laat was. Door te blijven bewegen, zelfs toen het zinloos leek. Misschien is dat wel wat reizen me steeds opnieuw leert: je kunt je best doen, maar je moet ook kunnen meebewegen. De mooiste ervaringen ontstaan vaak in het onvoorziene – niet ondanks de chaos, maar dankzij de overgave eraan.

Na alle haast voelde Barcelona als een warm welkom. De zon scheen volop en ik liep met lichte benen door de stad, alsof ik de stress van het vliegveld er onderweg uitliep. Natuurlijk bezocht ik de Sagrada Família – hoe vaak je haar ook ziet, het blijft een indrukwekkend bouwwerk. Daarna verdwaalde ik met opzet in de steegjes van de stad, nam af en toe een tapas als pauze en liet me meevoeren door het ritme van Barcelona. Een paar dagen later reisde ik door naar Andorra. De bus slingerde door de bergen en liet de drukte langzaam achter zich. In Andorra la Vella liep ik door de lange winkelstraten tussen de toppen en klom ik uiteindelijk naar een uitzichtpunt boven de stad. Daar vond ik een bankje in de zon. Ik bleef een tijd zitten. Gewoon kijken. Ademen. Geen haast meer. Geen paniek. Alleen maar lucht, zon en stilte.