30. Niet meer onderweg om weg te zijn

30. Niet meer onderweg om weg te zijn

Vroeger had ik last van vluchtgedrag. Als iets moeilijk of ongemakkelijk werd, wilde ik maar één ding: weg. Weg uit de situatie, weg van het gevoel, weg van mezelf. Ik wist het toen nog niet, maar veel van mijn eerste reizen waren eigenlijk ontsnappingspogingen....
29. Waar licht en donker elkaar raken

29. Waar licht en donker elkaar raken

Twee weken voordat ik naar Mallorca ging, had ik me ingeschreven bij een detacheringsbureau voor zzp-opdrachten binnen de zorg. Ik merkte dat ik — door mijn reizen — steeds vaker tegen het probleem aanliep dat ik te weinig vrije dagen kon opnemen of eerst weer moest...
28. Langzamer aankomen

28. Langzamer aankomen

Soms begint een reis niet met verwondering, maar met vermoeidheid. Niet met kijken, maar met landen. Toen ik aankwam in de Algarve — na een vlucht naar Faro — voelde ik het meteen: ik was op. Alles van de afgelopen tijd kwam er even uit. Dat heb ik wel vaker. Alsof...
27. De kunst van vertragen

27. De kunst van vertragen

Mijn zusje woont inmiddels al een tijdje in Alicante. Op een dag besloot ze: ‘Ik wil weleens in het buitenland wonen.’ En zoals dat bij haar vaker gaat, bleef het niet bij een gedachte. Binnen twee maanden had ze werk én een appartement geregeld. Ze woont...
26. Gewoon één keer per week

26. Gewoon één keer per week

Het is inmiddels een gewoonte geworden: in de winter ontsnappen aan de kou. Dit jaar ging ik samen met mijn beste vriend naar Tenerife. In Nederland was het grijs, koud en nat — en ik merkte weer hoe die maanden me altijd wat naar binnen trekken. Niet op een rustige...