Mijn zusje kwam op een middag langs voor een kop koffie en vroeg tussen neus en lippen door welke reizen ik de komende tijd gepland had. Ik somde mijn bestemmingen op, waaronder Lanzarote. Ze schoot in de lach. "Wanneer ga je?" Toen ik haar de data vertelde, keek ze me verbaasd aan. "Dan ben ik er ook. Met mijn vriendinnen." Zonder iets af te spreken zaten we dus in precies dezelfde week op hetzelfde zonnige eiland. Hoe klein is de wereld soms? En het werd nog gekker: onze hotels bleken nog geen tweehonderd meter van elkaar te liggen. Alsof het zo moest zijn.

We besloten allebei gewoon onze eigen vakantie te blijven volgen, maar spraken wel af om één avond samen op stap te gaan. Het was buiten het hoogseizoen en daardoor heerlijk rustig in het centrum. Uiteindelijk belandden we in een gezellige kroeg waar je zelf nummers kon aanvragen. Dan moet je mijn zusje en mij hebben. Voor we het wisten klonken er een paar stevige Nederlandse meezingers door de boxen. Die Spanjaarden zullen zich ongetwijfeld hebben afgevraagd wat er ineens gebeurde. Maar het was precies zo'n avond die steeds gezelliger wordt naarmate de uren verstrijken. We zongen, dansten, lachten en proostten. Shotje hier, shotje daar. En zoals dat vaker gaat: hoe later het werd, hoe beter iedereen leek te zingen. Tot de volgende ochtend.

Die dag stond namelijk een excursie naar Fuerteventura op het programma. De tickets voor de boot had ik al weken eerder geboekt. Normaal gesproken drink ik gerust wat meer als ik de volgende dag niets gepland heb, maar deze keer wist ik dat de wekker gewoon weer zou gaan. En dat voelde ik. In mijn hoofd, in mijn nek en zelfs in mijn benen van het dansen. Ik werd wakker met hoofdpijn, een droge mond en precies nul motivatie om een boot op te stappen richting een ander eiland.

Maar goed, ik had ervoor betaald en thuisblijven zou ook zonde zijn geweest. Dus sleepte ik mezelf uit bed, friste me op en liep met een zwaar hoofd richting de haven. De zon deed pijn aan mijn ogen en ik wandelde een stuk minder enthousiast dan normaal. Op de boot bestelde ik een cappuccino in de hoop ergens nog wat energie vandaan te halen. De eerste uren op zee en op het eiland voelde ik me beroerd. Echt beroerd. Het soort kater dat niet alleen je hoofd raakt, maar ook je humeur. Best bijzonder eigenlijk dat iets wat je de avond ervoor zelf hebt besteld, geproost en opgedronken, de volgende dag zoveel invloed kan hebben op hoe je je voelt.

Gelukkig begon het langzaam te zakken. Na een flinke wandeling, veel water en wat frisse zeelucht voelde ik me steeds meer mens worden. En ergens onderweg, met de zon op mijn gezicht en het eiland onder mijn voeten, moest ik glimlachen om een besef dat ik eigenlijk al vaker had gehad: sommige lessen hoef je niet voor het eerst te leren, alleen af en toe opnieuw te herinneren. 

De eerste uren op de boot en op het eiland voelde ik me beroerd. Echt beroerd. Het soort kater dat niet alleen je hoofd raakt, maar ook je humeur. Zonde eigenlijk dat iets wat je de avond ervoor zelf hebt ingeschonken, de volgende dag zoveel invloed kan hebben op hoe je je voelt. Gelukkig begon het langzaam te zakken. Na een flinke wandeling, een liter water en wat frisse zeelucht begon ik me weer wat mens te voelen. En ergens onderweg, met de zon op mijn gezicht en het eiland onder mijn voeten, moest ik glimlachen om een besef dat ik eigenlijk al vaker had gehad: sommige lessen hoef je niet voor het eerst te leren, alleen af en toe opnieuw te herinneren. 

Natuurlijk ben ik nog steeds gevoelig voor gezelligheid. Zet me in een kroeg met goede muziek en een fijne sfeer en ik ben niet degene die als eerste naar huis wil. Maar ik heb wel geleerd dat de volgende dag óók meetelt. En eerlijk gezegd voelt een fris hoofd op een zonnige ochtend tegenwoordig vaak beter dan het zesde shotje dat de avond ervoor nog zo'n goed idee leek. Want ja, ik ben iemand die het leven graag viert. Maar tegenwoordig het liefst ook de dag erna.