Ik heb vijf dagen all-inclusive geboekt op het Griekse eiland Zakynthos. Voor veel mensen waarschijnlijk de normaalste vakantie ter wereld. Maar voor mij voelt dit als een experiment. Mijn reizen zijn meestal heel duidelijk: zoveel mogelijk zien in korte tijd. Ik vind het zonde als ik ergens ben en de bezienswaardigheden van een stad of land niet heb gezien. Daarom sta ik meestal vroeg op en ben ik pas aan het begin van de avond weer terug in mijn hotel of hostel. Ik loop soms wel acht uur op een dag of ben twaalf uur onderweg met een tour. Maar deze keer ga ik het anders doen. Zoals wel vaker heb ik de afgelopen drie weken voor anderhalve maand aan uren gewerkt. Ik heb deze reis vorig jaar al geboekt, maar de timing kon niet beter. In eerste instantie had ik een gewoon hotel geboekt, maar toen ik een all-inclusive voorbij zag komen voor net wat meer geld, twijfelde ik geen seconde. Veel werken en daarna heerlijk ontspannen langs het zwembad, in de zon met een koud drankje. Sommige dagen op mijn werk waren zwaar, maar de gedachte aan mijn komende reis hield me op de been. Tegen mijn natuur in besloot ik een keer bijna niets te doen. Eén dag weg met een tour, maar daar bleef het bij. De gedachte was heerlijk, maar tegelijkertijd vond ik het ook lastig.

Dat merkte ik meteen bij aankomst op het vliegveld. Ik stond die ochtend rond half vier op vanwege mijn vroege vlucht. Gelukkig kon ik tijdens de ruim drie uur durende vlucht nog even bijslapen. Toen ik aankwam, merkte ik dat ik weer helemaal opgeladen was. In plaats van een taxi te nemen, besloot ik naar het hotel te lopen. De wandeling duurde twee uur. Ik liep langs het mooie blauwe water in de warme zon. Toen ik eindelijk bij mijn hotel aankwam, wilde ik eigenlijk maar één ding: zo snel mogelijk mijn zwembroek aantrekken en bij het zwembad liggen. Ik vertelde de receptioniste dat ik vanaf het vliegveld naar het hotel was gelopen. Ze schrok. ‘Heb je dat stuk helemaal gelopen?’ Ze wilde daarna nog verder praten over waar ik vandaan kwam en wat ik de komende dagen allemaal ging doen. Ik had er eigenlijk geen zin in, maar uit respect gaf ik antwoord op haar vragen. Ondertussen had ik in mijn gedachten dat koude drankje al besteld. Ik was moe van het reizen, het lopen naar het hotel en de afgelopen werkweken had ik al genoeg sociaal gedaan. Voor nu was mijn sociale batterij even op.

Toen ik mijn spullen had uitgepakt, trok ik mijn zwembroek aan en bestelde een drankje. Oordopjes in, muziek aan en niets doen. Vooral het eerste uur merkte ik dat ik daar moeite mee had. Ik betrapte mezelf erop dat ik wilde opstaan om iets actiefs te doen of op mijn telefoon wilde zoeken wat er in de buurt te beleven was. Van dat lekker ontspannen voelde ik nog helemaal niets. Ik dwong mezelf te blijven liggen. Het vele aanstaan van de afgelopen weken zorgde ervoor dat ik maar door wilde blijven gaan en niet even stil kon staan. Langzaam merkte ik dat ik steeds meer begon te ontspannen. Niet alleen lichamelijk, maar ook in mijn hoofd. Het duurde even, maar ik begon te genieten van de zon in mijn gezicht, nam af en toe een duik in het zwembad en bestelde een drankje. Ik besloot die dag verder niets meer te ondernemen. Toen ik merkte dat ik bijna begon te verbranden, nam ik een heerlijke douche en schoof daarna aan voor het eten. Die avond keek ik op mijn balkon nog een film met uitzicht op zee en de ondergaande zon.

De volgende ochtend stond het ontbijt alweer klaar. Ik nam er een cappuccino bij en toen ik uitgegeten was, besloot ik ongeveer hetzelfde te doen als de vorige dag. Ik ging van het liggen naast het zwembad naar de lunch, terug naar het zwembad en uiteindelijk naar het avondeten. Een uur voordat de zon onderging, kreeg de lucht een mooie kleur en besloot ik een wandeling te maken richting Tsilivi. Met een Noorse podcast in mijn oren nam ik rustig de tijd om naar het strand te lopen. Langs het strand zaten gezellige bars en restaurants en overal brandden lichtjes. Toch besloot ik nergens naar binnen te gaan. Ik liep langs het water en genoot van de ondergaande zon. Op de terugweg besefte ik het ineens: dit heb ik in een hele lange tijd niet meer gedaan. Even tot rust komen en mezelf die rust ook gunnen. Even niets hoeven doen. Even niets op de planning. De pijnlijke ongemakken in mijn lichaam leken te verdwijnen. In mijn hoofd was het stil.

Die nacht sliep ik heerlijk door en de volgende ochtend stond ik weer op tijd op voor het ontbijt. Die dag besloot ik toch nog even Tsilivi in te gaan. Naast het nietsdoen vond ik het ook lekker om even te wandelen. Ik maakte een lange wandeling over het strand, trok mijn schoenen en sokken uit en liep door het heldere blauwe water. De combinatie van de warme zon en het frisse water was heerlijk. Meer hoefde het eigenlijk ook niet te zijn. Geen lijst met bezienswaardigheden, geen planning die ik af moest werken en geen gevoel dat ik nog ergens naartoe moest. Ik was weer op tijd terug bij het hotel, kon in de avond gewoon aanschuiven voor het eten en ging vroeg slapen. De volgende ochtend zou namelijk de enige echte volle dag van mijn vakantie beginnen.

In de ochtend werd ik bij mijn hotel opgehaald voor een tour over land en zee. We reden eerst een berg op, met uitzicht over Zakynthos-stad, en daarna naar Xigia Beach, een klein strand tussen de rotsen. Toen we dichter bij het water kwamen, merkte ik dat het er anders rook. De typische geur komt door het zwavelrijke water dat hier vanuit bronnen in zee terechtkomt. Niet veel later stapten we met zijn allen in een speedboot. De muziek stond aan en de bestuurder liet af en toe even zien hoe hard de boot kon. We voeren langs de kust en door grotten, terwijl het water op sommige plekken bijna onnatuurlijk blauw leek. Na een paar dagen zwembad, eten en rustig wandelen was dit ineens weer een dag zoals ik mijn reizen normaal gesproken ken: onderweg zijn, kijken en zoveel mogelijk meemaken.

Tijdens de boottocht kwamen we langs Navagio Beach, met het bekende scheepswrak dat midden op het strand ligt. Het schip liep hier in 1980 aan de grond en is in de jaren daarna uitgegroeid tot een van de bekendste beelden van Zakynthos. Vanaf het water voeren we langs het strand en later die dag zagen we dezelfde plek opnieuw, maar nu vanaf hoog boven de kust. Vanaf de berg keek ik uit over het strand, het gestrande schip en de enorme rotswanden eromheen. Ons laatste bezoek was aan een olijfboom die volgens de informatie tijdens de tour ongeveer tweeduizend jaar oud is. Daarna reden we terug naar het hotel. Ik kon precies op tijd aanschuiven voor het avondeten en niet veel later lag ik alweer in bed. Eén volle dag was voor deze vakantie genoeg.

De volgende ochtend genoot ik nog één keer van het ontbijt en nam daarna een taxi naar het vliegveld. Mijn vlucht bleek uiteindelijk uren vertraagd. Normaal gesproken zou ik waarschijnlijk behoorlijk ongeduldig worden van al dat wachten, maar na een paar dagen weinig moeten kon dat er ook nog wel bij. Mijn experiment was wat mij betreft geslaagd. Ik heb ontdekt dat ik nog steeds graag op pad ga en nieuwe plekken wil zien, maar dat niet iedere dag van een reis helemaal gevuld hoeft te worden. Niets op de planning betekent voor mij blijkbaar ook niet dat ik letterlijk niets hoef te doen. Een wandeling maken, schrijven met een cappuccino, zwemmen of naar de zonsondergang kijken kan net zo goed onderdeel zijn van rust. Soms is het juist lekker als er even niets hoeft. De volgende dag ging ik weer aan het werk. Anderhalve week werken en dan alweer naar Canada. Heel lang zou dat nietsdoen dus sowieso niet duren.