Inmiddels heb ik alweer zestig hoofdstukken geschreven, en aan elke reis heb ik een persoonlijk thema gekoppeld. Een thema dat mij dichter bij mezelf bracht, iets heeft geleerd of een nieuwe ingeving gaf. Toen ik besloot verhalen te schrijven over mijn reizen en ervaringen, had ik al tientallen reizen gemaakt. Van elke reis hield ik een lijstje bij van wat me was bijgebleven — kleine momenten, ontmoetingen, gevoelens. Daardoor was het niet moeilijk om mijn verhalen op papier te zetten. Ik schreef over wat een reis me had gebracht in mijn zoektocht naar mezelf.

Een verhaal ontstond vaak uit een gevoel dat bleef hangen. Soms wist ik nog precies wat er gebeurd was, soms moest ik even terug in de tijd. Dan bekeek ik mijn foto’s opnieuw en schreef steekwoorden op bij wat ik voelde. Soms was ik ook met meerdere hoofdstukken tegelijk bezig. Als ik bij het ene verhaal even vastliep, ging ik verder met een ander. Langzaam kreeg ik zo een overzicht van wat ik allemaal had meegemaakt — en wat al die reizen, samen, hebben betekend voor mijn persoonlijke ontwikkeling.

Soms wist ik al tijdens een reis wat het thema zou worden. De verwondering bij het meer van Bled. De eenzaamheid in Berlijn. De zenuwen voor mijn vlucht naar Azerbeidzjan. Elk verhaal liet iets anders van mezelf zien. En hoe meer ik schreef, hoe beter ik begon te begrijpen wie ik ben. Alsof de puzzelstukjes langzaam op hun plek vielen. Het gaf me overzicht en rust, maar ook richting. Want hoe beter ik mezelf leerde kennen, hoe duidelijker ik zag waar ik naartoe wilde.

Je zou denken dat de thema’s ooit opraken. Dat ik op een dag alles wel heb onderzocht. Maar dat geloof ik niet. Elke nieuwe stap brengt me verder — in een nieuw land, met nieuwe mensen, en met nieuwe inzichten. Er blijven altijd verhalen ontstaan, zolang ik blijf bewegen. En straks, als ik aan deel III begin, zal het niet meer alleen over reizen gaan, maar over wonen in een ander land. Over wat het met me doet om alles achter te laten. Over vrijheid, gemis, rust, twijfel, en de vraag wat thuis eigenlijk betekent.

Soms bedenk ik van tevoren al een thema. Dan leg ik mezelf iets op of zoek ik bewust naar een rode draad. Bijvoorbeeld: Hoe voelt het om iets onbekends te doen zonder zekerheid? Of wat gebeurt er als ik een reis maak zonder verwachtingen? Op andere momenten ontstaat het vanzelf. Dan kom ik thuis, kijk ik terug en denk ik: ah, dáár ging het eigenlijk over.

Langzaam maar zeker is er iets moois ontstaan: een verzameling van nu al zestig verhalen die samen niet alleen mijn reizen vertellen, maar ook mijn groei. Even terugkijken laat zien hoe ver ik ben gekomen — en hoe elke stap, hoe klein ook, bijdraagt aan de weg vooruit. En het mooiste is: er komen nog veel meer verhalen aan.